آدم یک عمر با سربلندی و افتخار شصت ماغش را می دهد بالا و هی به این و آن پز می دهد که من فلان، که من بیسار، که من تافته جدابافته،که من... بعد به طرز غیرقابل باوری می شود خری مانده در گِل و یک عمر شرمنده می شود در پیشگاه خودش!!! آدم نباید برود پی اثبات خودش به خودش. چه بسا عمری انگشت به دهان بماند و هی با خودش بگوید من؟؟؟من؟؟؟ امکان ندارد!!!من؟؟؟ ...